Monthly Archives

april 2018

Het verhaal van Jacqueline

Door | Blog berichten | Nog geen reacties
Jacqueline is een energieke, doortastende en kordate vrouw van 45. Ze is dol op haar man en hun drie kinderen, die ze faciliteert in hun hobby’s: sport, ballet en huisdieren. Omdat familie erg belangrijk voor haar is, verleent ze, naast de zorg voor haar gezin, ook mantelzorg aan haar (schoon)ouders. Tel daarbij nog een veeleisende baan bij een multinational en een bloeiend sociaal leven op. Kortom, véél bordjes om in de lucht te houden!

Toen ze met mij kwam praten, gaf ze aan, dat ze de hele dag voor iedereen aan het hollen, draven en regelen was, waardoor de dingen die ze zelf altijd leuk vond om te doen, er bij in schoten. Want ja, ze wilde ook niemand teleurstellen en het voor iedereen goed doen. En de laatste tijd ging dat steeds meer wringen.

Om te beginnen hebben we in kaart gebracht waar ze zoal haar tijd in stak. Haar reactie was: ”Als ik het zo onder elkaar zie staan, snap ik waarom het me soms te veel wordt…..”

Op basis van de energie die ze van de respectievelijke “bordjes” kreeg, kon ze prioriteiten stellen, keuzes maken. Ze leerde hoe ze “Nee” kon zeggen zonder mensen tegen zich in het harnas te jagen of zich hierover schuldig te voelen.

Tenslotte ging een lang gekoesterde wens in vervulling: ze wilde de halve marathon lopen. Doordat ze tijd neemt om te hardlopen, staat ze fitter en energieker in het leven. Haar werk/privé situatie is beter in balans, ze staat relaxter in het leven en ook de relatie met haar man en kinderen is verbeterd!

Heb je soms óók het gevoel dat er van alle kanten teveel van je verwacht wordt (door jezelf en door anderen)? Dat elke activiteit op zich redelijk overzichtelijk is, maar ze allemaal samen te veel worden? Wil je net als Jacqueline weer fit en energiek door het leven gaan? Neem dan vrijblijvend contact met mij op : 06-29188894

Het verhaal van Jeroen

Door | Blog berichten | Nog geen reacties
Jeroen is een jongeman van 29. Na een moeilijke jeugd koos hij voor de LTS, waar hij, na keihard werken, afstudeerde in de richting elektrotechniek. Zijn leven kwam in beter vaarwater toen hij een baan vond, waar hij het erg naar zijn zin had. Door de crisis moest zijn werkgever echter reorganiseren en dat kostte hem zijn baan. Hij bleef niet bij de pakken neerzitten, maar bij elke sollicitatie kreeg hij steeds een afwijzing.

Ten einde raad kwam hij met mij praten. Samen hebben we zijn kwaliteiten in kaart gebracht, wat hij, in de meest brede zin van het woord, leuk vindt om te doen. We hebben gekeken naar zijn ambities en welke aanvullende opleiding hij eventueel nog zou moeten volgen. Zijn droombaan hebben we heel specifiek gemaakt en we hebben contact gezocht met díe werkgevers waarvan hij het gevoel had, dat hij er als persoon zou kunnen passen.

Door actief en doelgericht aan de slag te gaan kreeg hij het gevoel er niet alleen voor te staan, maar hij leerde ook om te gaan met de afwijzing, ja zelfs er een positieve draai aan te geven. Het oefenen van sollicitatiegesprekken sterkte zijn zelfvertrouwen en uiteindelijk kreeg hij zijn droombaan op de ICT-afdeling van een gemeente, waar hij na de proefperiode een vaste aanstelling kreeg.

Vind jij het ook lastig om afgewezen te worden? Heeft dat een negatieve invloed op je motivatie? Wil je weten of je droombaan binnen handbereik ligt? Bel me dan voor een vrijblijvend gesprek op 06-29188894

Eigenlijk wilde ik dokter worden….

Door | Blog berichten | Nog geen reacties

“Wat wil je later worden, als je groot bent?” is een vraag die me als kind vaak werd gesteld. Alsof je nog niks ben als je klein bent… maar dat is een discussie voor een ander moment.

Terug naar de vraag: wat wilde ik later worden?

Het begon met ‘kapster’, want het leek me geweldig om mensen nóg mooier te maken door ervoor te zorgen dat ze keurig gekapt door het leven gingen. Op het moment dat ik me realiseerde, dat ik daarvoor de hele dag moest staan en daar (mogelijk) spataders van zou krijgen, was ‘kapster’ van de baan. ‘Mensen mooier, beter maken’ bleef een thema, en ik kwam logischerwijs uit op: “Dan word ik dokter”. Helaas was ik geen ster in de bèta-vakken. Mijn vader heeft in een gesprek met de rector nog een poging gedaan om me de vierde klas te laten doubleren, zodat ik daarna alsnòg de bèta-kant op kon. De rector antwoordde heel stellig en gedecideerd: “Meneer Fens, uw dochter is een uitgesproken alpha-studente” en daarmee was ook ‘dokter worden’ van de baan.

Nu, vele opleidingen en banen verder, ben ik als zelfstandig ondernemer nog steeds bezig met mensen ’mooier’ maken.

Of eigenlijk met de bewustwording van deze mensen hoe mooi, sterk, kwetsbaar, veerkrachtig, flexibel ze zijn, ook al zijn ze door allerlei omstandigheden het vertrouwen in zichzelf een beetje kwijt geraakt.

Mijn werk doe ik met heel veel passie: ik luister stel vragen, luister vooral naar wat niet gezegd wordt, benoem wat ik hoor en luister opnieuw. Tot de rug weer recht gaat en de schittering in de ogen weer terug is.

P.S. In 2013 mocht ik naar India om op een internaat vrijwilligerswerk te doen. Toen zich de kans voordeed om ook in de Leprakoloniën te assisteren bij het verzorgen van de mensen, heb ik deze met beide handen aangegrepen. Wat was het fijn om dit te doen. En ik heb zó veel van deze mensen geleerd!